Agent Aviva

Dziś nie będzie żadnego nowego wątku.

Po wiadomości, jaka spadła na mnie wczoraj nie mogę się na niczym skupić, niczym dłużej zająć myśli.

Obsesyjnie dźwięczy mi w uszach : „na przejściu dla pieszych, zabity został syn naszej koleżanki ...”, „ na przejściu ... zabity... syn ....”, „ ... pieszy ... zabity ...”, „ ... zabity ...”, „...zabity...”, „...zabity ...”.

Wszystko się zawaliło.

Wstrząsnęło  mną to tym bardziej,  że przez wiele lat mieszkałem w tej dzielnicy, znam to przejście  dla pieszych, bardzo wiele razy przechodziłem po tych samych pasach pchając kolejno wózek z maleńkim synkiem, potem też z jego młodszą siostrzyczką. To skrzyżowanie jest skomplikowane i chociaż ruch reguluje sygnalizacja świetlna, wciąż jednak pozostaje mało bezpieczne.

Kiedy tak myśli kłębią się chaotycznie w głowie, nagle pojawia się myśl jasna, wyraźna i jeszcze bardziej bolesna: każdy agent mówi swoim klientom o czyhających w życiu zagrożeniach, o zdarzeniach, jakie przytrafiły się jego klientom, albo o których słyszał od kolegów, żeby klientów uwrażliwić, przestrzec, ochronić przed bezmyślnością.

Także nasza Koleżanka.  

W tej samej chwili dźwięczą mi w uszach setki  „ ... nie planuję umierać ...”, „ ... mnie to nie dotyczy ...” wypowiadanych przez niedoszłych klientów.

Zginał bardzo młody, dobrze wykształcony człowiek, ze wspaniałą przyszłością, miał marzenia ... i zapewniam, że nie planował zginąć pod kołami auta kierowanego przez kogoś całkowicie pozbawionego wyobraźni.

Beznadziejna niesprawiedliwość.

To naprawdę może spotkać każdego - bez żadnego wyjątku.